Gister moest ik weer prikken, alleen Kees was naar zijn werk en de verpleegkundige was er ook niet, kortom ik moest (voor de eerste keer) alleen prikken…. Alle spulletjes heb ik klaar gezet en toen was daar HET moment. Plekje uitgezocht, dus ik was er klaar voor…
Alles ging goed tot het moment dat ik het knopje moest indrukken, toen blokkeerde mijn duim 🙁 ik was bang dat ik het toch niet zou durven 🙁 toen heb ik nog maar een bakkie koffie gemaakt. En toen belde mijn broer. Ik vertelde tegen hem dat hij op het juiste moment belde (not) uitgelegt dat ik juist op dat moment wilde prikken maar dat mijn duim weigerde om het knopje in te drukken.
Mijn broer zei dat hij aan de telefoon bleef, zodat het misschien toch zou lukken… En inderdaad mijn duim drukte op het knopje 😀 de ontlading daarna was groot 😀
Vanmorgen was het weer zover, toen heb ik Kees gebelt. Hij is aan de lijn gebleven totdat ik geprikt had. En wederom is het me gelukt 😀 *trots op mezelf* 😉
Morgen weer, maar dan probeer ik zonder telefoon te prikken.
Hier onder wat fotootjes:
1: Auto-inject nog leeg
2. Injectie
3. Auto-inject uit elkaar
5. Spuit (met dop) er in
6. Spuit naar beneden gedrukt
7. Dopje eraf gehaald, daar zit de dop van de naald in
8. Als de naald in het lijf zit, wordt de vloeistof direct ingespoten. Als alles in het lichaan zit, kleurt het venstertje rood
9. Tijd om de injectie op te ruimen
10. Naald in de naaldenknipper doen
11. Naald is afgeknipt en de verpakking kan in de vuilnisbak.
Ik heb (in principe) geen naalden container meer nodig, maar ik blijf de container wel gebruiken. Het zit me namelijk niet lekker om de spuit (zonder naald) in de vuilnisbak te gooien. Het hulsje is namelijk van glas, dus V☺nnie houd het gewoon bij de naaldencontainer.
